Σήμερα λοιπόν είναι το ίδιο πράγμα σε μια τράπεζα; Εγγυάται ακόμη αυτό που παλαιότερα θεωρούσαμε ασφάλεια, δηλαδή σταθερή καριέρα και προοπτική εξέλιξης; Ή αυτή η βεβαιότητα και λόγω τεχνολογίας έχει αντιστραφεί;

Καταρχάς πιστεύω, ευχαριστώ για την πρόσκληση σήμερα.

Νομίζω με προσκαλέσατε και ως το πρότυπο της Ελληνίδας μάνας εδώ, που κυνηγάει τον γιο της για τη ζακέτα και το π what θέλει να κάνει, όχι μόνο ως τραπεζίτισσα.

Οπότε το εξής, αυτό το οποίο έχουμε δει τουλάχιστον στον τραπεζικό χώρο είναι ότι ο λόγος που δεν γίνονται πλέον οι ουρές για να έρθουν οι άνθρωποι να δουλέψουν σε μια τράπεζα, δεν είναι γιατί έχουν το φόβο της επαγγελματικής ανασφάλειας.

Είναι γιατί έχει γίνει πλέον ένα επάγγελμα αρκετά αντιπαθές κοινωνικά, ενώ κάποτε στη μικρή κοινωνία, στο χωριό, στην πόλη, ο τραπεζίτης, ο γιατρός, ο δάσκαλος, ο παπάς ήταν οι τέσσερις φιγούρες που είχαν το κοινωνικό status.

Πλέον ο τραπεζίτης είναι μάλλον ο πιο αντιπαθής από όλους αυτούς.

Επομένως, αυτό το οποίο βλέπουμε εμείς ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν θέλουν να συσχετιστούν με έναν κλάδο ο οποίος έχει γίνει, έχει αρνητικές προεκτάσεις.

Κυρία Βρεττού λοιπόν, σε ένα περιβάλλον το οποίο αλλάζει τόσο γρήγορα, τελικά για εσάς τι έχει μεγαλύτερη αξία; Ένας ισχυρός βαρύς ακαδημαϊκός τίτλος ή οι τεχνικές δεξιότητες; Και εσείς προσωπικά πού θα επενδύατε στα παιδιά σας, στα ανίψια σας; Τι θα τα συμβουλεύατε;