Χωρίς πολλές περιστροφές λοιπόν, θα ξεκινήσουμε με πρώτη ερώτηση από τον-- στον κύριο Δουκίδη, που η ερώτηση είναι, κύριε καθηγητά, πιστεύετε ότι το πανεπιστήμιο σήμερα εξακολουθεί να είναι ο βασικός δρόμος κοινωνικής ή επαγγελματικής επιτυχίας; Ή αυτή η αντίληψη αρχίζει σιγά να αλλάζει; Παρακαλέσω, οι απαντήσεις όλων μας θα είναι περίπου δύο, τρία λεπτά, για να υπάρξει και debate.

Καλησπέρα και από μένα.

Ακούγομαι; Λοιπόν, ισχύει στην Ελλάδα, νομίζω όλοι το ξέρουμε, το ενενήντα τοις εκατό των αποφοίτων λυκείου θέλει να πάει στο πανεπιστήμιο.

Από αυτούς περίπου ένα ογδόντα με ογδόντα δύο τοις εκατό το καταφέρνει, που είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη.

Τώρα, αυτό φέρνει επιτυχία; Υπάρχει ένα ερωτηματικό.

Το τριάντα τοις εκατό των αποφοίτων ελληνικών πανεπιστημίων όταν εργάζονται είναι overqualified.

Αυτό είναι το τοπ αρνητικό ποσοστό της Ευρώπης και επίσης το είκοσι τέσσερα τοις εκατό είναι άνεργοι.

Πώς πρέπει λοιπόν να εξελιχθούν τα πανεπιστήμιά μας για να είναι relevant, όπως λέμε, σχετικά; Και γιατί συνεχίζουμε να βλέπουμε ακόμη αποφοίτους οι οποίοι δεν κουμπώνουν πολύ καλά, όπως είπατε, στην αγορά;