[muzyka] Jak wy prowadzicie swoje badanie z ludźmi właśnie na miejscu i co jakiś czas jeździcie tam, to co was najbardziej zaskakuje? Szczególnie jeśli chodzi o te lata dziewięćdziesiąte w kontekście zarówno takim miejskim, urbanistycznym, jak i takim ogólnym, bardziej życiowym.

Myślę, że jeśli chodzi o takim życiowym, to i tutaj znowu trochę wrócę do początku, do tego, jak to wspominałam, że moja moja mama pracując w Polserwisie to była taka agencja za czasów komuny, która pośredniczyła między kontraktami między polskim rządem a zagranicznymi rządami.

I ona właśnie z tego Bagdadu jeździła.

No to ona w tych latach osiemdziesiątych wspominała Bagdad jako takie kosmopolityczne miasto, bogate, kolorowe, które do szarej Warszawy tego czasu jak porównywało, znaczy nie było porównania.

To jest też taka narracja, którą większość z tych ludzi, no bo my jednak rozmawiamy w większości z profesjonalistami szeroko rozumianymi.

Oni w takiej aurze, powiedzmy, się kształcili, w takiej aurze, jakby planowali swoje kariery i w takiej aurze też myśleli o tym, jak oni będą współtworzyli swoje miasto.

Natomiast później następuje taka też Ola wspominała od połowy lat osiemdziesiątych, czyli już w trakcie wojny z Iranem, a już w latach dziewięćdziesiątych zupełnie następuje taka naprawdę niesamowita zapaść gospodarcza, która sprawia, że no, z dnia na dzień w zasadzie klasa średnia iracka, która była bardzo mocna, jakby no przestaje, przestaje, może przestaje istnieć to za dużo powiedziane, no ale jest bardzo, bardzo osłabiona.

Natomiast różne odcienie.