Jak zmieniło się samo właśnie rozumienie Bagdadu właśnie od tej państwowo planowanej stolicy do przestrzeni kształtowanej przez takie trzy czynniki, o których też wspominałyście, kiedy przygotowywaliśmy się do tej rozmowy, czyli o prywatnych inwestycjach, o nieformalności i też o kwestiach bezpieczeństwa.

To jeśli chodzi o nieformalność, to może ja zacznę.

Nieformalność istniała w latach dziewięćdziesiątych już w Bagdadzie, natomiast na bardzo małą skalę.

Po dwa tysiące trzecim roku właściwie no i do dzisiaj wszędzie na całym terenie Bagdadu, czy też w centrum, czy na obrzeżach widać te nieformalne zabudowy.

Tylko że w Bagdadzie myślę też, że w wielu innych miejscach ta nieformalność ma różne odcienie.

To znaczy mamy tutaj podział działek, dobudowę kolejnych pięter, wykraczanie na przestrzeń publiczną, to znaczy na chodniki, no i plus te właśnie rozbudowy nieformalnych osiedli, które głównie są zlokalizowane na obrzeżach Bagdadu, czyli w tym planowanym pasie zieleni, który był ujęty w masterplanie przygotowanym przez Polaków.

Natomiast to, co jest ciekawe i to się łączy z bezpieczeństwem, to pamiętam, jak miałyśmy spotkanie, wydaje mi się, że z gubernatorem województwa powiatu Bagdadu i on coś takiego powiedział, że jakby oni byli świadomi problemu, jeśli chodzi o rozprzestrzenianie się nieformalnych osiedli czy zabudowy.

Ten transport publiczny to jest coś, co naprawdę i generalnie zakorkowanie to jest coś, co chyba jest największym problemem miasta obecnie.