Ég er búinn að taka það af.

Já, að og það var, það var grein eftir Pál Skúlason sem var um þetta, hvernig Íslendingar hefðu fundið sér stað í heiminum með sögum.

Þú veist, þú getur fundið þér náttúrulega þú hefur ýmsar aðferðir andast til þess að reyna að finna þér sama stað í tilverunni.

Þú getur, uh, verið í trúarbrögðum og þú getur verið í þungum heimspekikerfum og, og abstrakt hugsun eins og, eins og Þjóðverjar og, og margir aðrir úr þessari Mið-Evrópuhefð.

En við segjum sögur.

Og með sögum þá, þá finnum við okkur stað í tilverunni og reynum að skýra ýmislegt.

Það hefur náttúrulega alltaf fylgt mannkyninu að skýra hluti með sögum.

En, en er ekki hætt við því þegar þú ert að, að rekja svona bókmenntasöguna og, og þá er ég aðallega að hugsa um seinni tíma að einhverjir sitji sárir eftir? Sem ekki eru nefndir í sögunni.