Een Danshuis Conversation met Marianne Sarstädt

Want je had natuurlijk ook nog die leuke Armando thuis.

Ja, die vond het allemaal best prachtig, hoor, daar niet van.

Die heeft altijd gezegd voor mij hoef je niet te stoppen.

Maar toen ik dus zei van ik wil gaan stoppen, dan zei hij nou, oké, goed.

Wat wil je gaan doen? Ik zei Nou, weet ik niet.

Hij zegt Nou, waarom word je niet balletmeester? En toen dacht ik o ja, waarom niet van de repetitor? Repetitor.

Ik vond dat leuk, want ik had wel vaak dat ik tegen Ben Harvey zei of tegen Hans zei van kunnen we niet een dubbele cast maken? Ja, nou ja, daar moet je geen tijd voor.

Nee, ik studeer het wel in.

Wel in ja.

Dus zo ben ik daar eigenlijk ook in gerold.

Toen dacht ik ja, dat vind ik ontzettend leuk.

En dat, dat lag je ook.

Dus je vond het leuk? Ja, maar dat is eigenlijk veel verder gegaan, want je hebt ook echt een docentschap ontwikkeld.

Lesgeven in, in, in, in ballet, in klassieke techniek.

Is dat een soort parallel gelopen? Of ben je? Is het? Was het meer een soort van.

Er moet ook af en toe les gegeven worden, dus dat doe ik wel.

Nee, ik werd eigenlijk aangenomen om les te geven.

Ja, want Armando zei ik wil het niveau van de groep op.

Oké.

Opkrikken en lesgeven vind.

Ik vond het echt heel leuk.

Ik had altijd veel.

Ik moest altijd heel goed voorbereiden, want ja, ik heb geen opleiding gehad zoals tegenwoordig.

Je kan worden opgeleid tot lerares, tot docent.

Dat was helemaal niet en ik kan alleen maar mijn eigen ervaring doen en hopen.